Leczenie cukrzycy

Po właściwym rozpoznaniu cukrzycy musi rozpocząć się jej leczenie. Nie należy ono do najprostszych gdyż stężenie cukru we krwi jest naturalnie bardzo zmienne i nie jest łatwo kontrolować je w sposób sztuczny, lecz przy właściwej współpracy z pacjentem jest to wykonywalne w zadowalającym stopniu. Oczywiście jeśli cukrzyca wywołana została innym schorzeniem to priorytetem jest jego usunięcie.

Celem leczenia jest zapobieganie powikłaniom choroby, które pojawiają się kiedy poziom glukozy we krwi utrzymuje się na niewłaściwym poziomie. Logicznym kursem działania jest utrzymywanie glukozy na odpowiednim poziomie. W przypadku chorych zwłaszcza na typ II cukrzycy, w którym czynność trzustki została jeszcze w jakimś stopniu zachowana, stosuje się przede wszystkim leki doustne. Jest ich kilka grup o różnym działaniu. Zwiększają one wytwarzanie naturalnej insuliny, hamują uwalnianie glukozy z wątroby i z trawionego w jelitach pokarmu oraz obniżają insulino odporność tkanek.

Niestety farmakoterapia nie jest możliwa do zastosowania przy bardzo dużych uszkodzeniach trzustki, przy bardzo silnej odporności na insulinę oraz w sytuacji całkowitego zatrzymania produkcji insuliny w organizmie. Konieczne jest wtedy podawanie hormonu zastępczego czyli prowadzenie insulinoterapii. Przed zsyntezowaniem hormonu chorzy, którym nie pomagała farmakoterapia umierali. Obecnie mogą prowadzić w miarę normalne życie. Pierwszym przełomem było zastosowanie preparatu od zwierząt: bydła i świń. Obecnie insulina i substancje o zbliżonym do niej działaniu (analogi insuliny) wytwarzane są dzięki modyfikowanym genetycznie prostym organizmom takim jak drożdże.

Insulinoterapia polega na podawaniu podskórnym insuliny lub jej analogów w ilościach pokrywających dobowe zapotrzebowanie. Dawkowanie przystosowane jest tak by reagować na zmiany zapotrzebowania na hormon w ciągu dnia. Tego rodzaju konwencjonalna insulinoterapia jest już raczej wykorzystywana tylko u osób starszych. Znacznie lepsze efekty daje bowiem terapia intensywna polegająca na dokonywaniu pomiarów stężenia cukru we krwi we własnym zakresie i reagowaniu na niego za pomocą szybko działających analogów insuliny według ogólnych zaleceń lekarza. Sposoby pomiaru poziomu cukru i metody dostarczania insuliny zostały już udoskonalone do takiego stopnia, że samodzielna terapia nie jest dużym problemem.