Cukrzyca typu II

Jeszcze do niedawna cukrzyca typu II uznawana była za chorobę dotykającą raczej osób starszych i w średnim wieku. Cały czas najbardziej charakterystyczna jest ona dla osób powyżej 55 roku życia. Seniorzy czyli osoby po 65 roku życia chorują na nią najczęściej – schorzeniem dotknięte jest 10-15% populacji krajów wysoko rozwiniętych. Ponadto około 25% osób w tym wieku ma nieprawidłowy poziom cukru we krwi, który jednak nie kwalifikuje się jako jednostka chorobowa.

W przypadku typu II cukrzycy obserwowana jest niewrażliwość na działanie insuliny czyli innymi słowy, pomimo faktu, że hormon znajduje się we krwi, w komórkach nie zachodzą spodziewane reakcje metaboliczne. Zazwyczaj chorzy równocześnie mają też problemy z wytwarzaniem odpowiedniej ilości hormonu gdyż niewrażliwość na niego powoduje konieczność wytwarzania go w dużych ilościach. Po dłuższym czasie prowadzi to do uszkodzenia trzustki i spadku produkcji insuliny. Tak więc, w cukrzycy typu II mamy najczęściej do czynienia łącznie z niewrażliwością na insulinę i jej wcześniejszym lub późniejszym niedoborem, przy czym jeden z tych problemów jest dominujący. 95% wszystkich cukrzyków cierpi właśnie na ten typ schorzenia.

Nie wiadomo dokładnie dlaczego choroba się rozwija. Zauważalny jest jednak jej ścisły związek z nadmierną masą ciała. Można mieć wręcz pewność, że osoby urodzone w XXI wieku cechujące się dużą nadwagą, prędzej czy później rozwiną u siebie cukrzycę. Drugim czynnikiem ryzyka, związanym także z masą ciała, jest tryb życia. Osoby cechujące się trybem życia ospałym lub siedzącym dużo częściej rozwijają u siebie insulino odporność. W tym wypadku genetyka również odgrywa istotną rolę lecz nie znane jest dokładne powiązanie. Wiadomo tylko, że osoby z krewnymi chorującymi na cukrzyce dużo częściej rozwijają schorzenie niż pacjenci bez obciążenia rodzinnego.

Metoda leczenia jest stosunkowo prosta i polega na uzupełnianiu niedoborów insuliny a właściwie podawania jej w takich ilościach, które organizmowi wystarczą. We wczesnych fazach choroby i w lekkich jej przypadkach w zupełności wystarczają zwykle leki doustne. W sytuacjach skrajnych, zwłaszcza kiedy organizm nie produkuje już insuliny, konieczne jest bardzo dokładne monitorowanie stężenia cukru we krwi i podawania insuliny dożylnie. Właściwa terapia stanowi tu różnicę pomiędzy życiem i śmiercią.